Θουκυδίδης. Μιά γρήγορη καί εὔκολη ἀνάγνωσή του

Ὁ Θουκυδίδης (480/470-403/399) εἶναι ὁ ἱστορικός τοῦ Πελοποννησιακοῦ πολέμου, τοῦ ἐμφυλίου πολέμου μεταξύ Ἀθηναίων καί Λακεδαιμονίων καί τῶν συμμάχων τους, ὁ ὁποῖος κράτησε 27 χρόνια, ἀπό τό 431 ὥς τό 404 π.Χ. Εἶναι ὁ μεγαλύτερος καί ἀντικειμενικότερος ἱστορικός ὅλων τῶν ἐποχῶν, μιά ἀξεπέραστη ἱστορική αὐθεντία, καί ὄχι μόνο. Πρόκειται, ἐπιπλέον, γιά ἕναν μοναδικό ἑρμηνευτή τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς, πρωτίστως σέ στιγμές –καί δέν ἦταν λίγες μέσα στόν μακροχρόνιο αὐτόν πόλεμο– πού τά ἀνθρώπινα πάθη ὁδηγοῦνταν στήν κορύφωσή τους.
Ἡ πολυθρύλητη ἀντικειμενικότητά του περιέχει, ἐπιπροσθέτως, καί μιᾶς μορφῆς ἠθική ἀρετή. Τό διαπιστώνει αὐτό ὁ καθένας πολύ εὔκολα, ἄν κάνει ἀναγωγή στόν ἑαυτό του. Εἶναι πάρα πολύ δύσκολο νά αἴρεται κανείς ἐπάνω ἀπό τά γεγονότα καί νά διατηρεῖ τήν ἀντικειμενικότητά του –ὅπως κάνει ὁ Θουκυδίδης– ἰδιαίτερα σέ θέματα πού ἅπτονται τοῦ ἑαυτοῦ του –θετικά ἤ ἀρνητικά–, τῶν προσώπων πού ἀγάπησε καί ἀγαπάει, ζωντανῶν καί νεκρῶν, τῆς πατρίδας του, τῆς θρησκείας του, τῶν ἀρχῶν, τῶν ἰδεῶν καί τῶν ἰδεωδῶν του. Ὁ Θουκυδίδης αὐτό τό πετυχαίνει καί, ἀναμφίβολα, αὐτό εἶναι ἀρετή.